Saturday, October 30, 2021

03. මගේ යාපනය 3 - අපේ පුෂ්පරත්නම් සර් -


මගේ යාපනයේ මගේ කතාවේ පේරාදෙණිය තුල තනිවුනු යාපන හීනය සතු එක මතකයන් අදටත් මතකයේ ඇත්තේ කිසිදු නව මතක සායමකට මකනු බැරි ලෙසිනි. එදවස අපි උන්නේ පේරාදෙණිය සරසවියේ අවසන් වසර පංතියේය. එක දේශනයක් අවසන් වී එලියට පැමිණි ඇසිල්ලක දී හදිසියේම යමෙක් කීවේ ‘’අද යාපනේ පුෂ්පරත්නම් සර් ඇවිත් ඉන්නවා’’ යනුවෙනි. යාපනේ සිට පැමිණි මහාචාර්ය පී.පුෂ්පරත්නම් දකින්නට අපිට වූයේ කුතුහලය මුසු කැමැත්තකි. එය අපි කැමති නළුවකු දකින්නට දැක ගැනීමට වූ කැමැත්ත මෙන් වූ හැගීමකි. ඇතැම් විටක පතපොතෙහි දුටු පුෂ්පරත්නම් සර් බලන්නට අවශ්‍යය වුවද ඔහු සමග කතා කලයුත්තේ මොනවාදැයි කියා නිනව්වක් තිබුනේ නැත. ගෙදරට අමුත්තෙකු ආ විට කුඩා කල දොර රෙද්දට මුවා වී බලන අයුරින් අපි පුෂ්පරත්නම් සර් දෙස බැලුවෙමු. මගේ මිතුරිය චිත්‍රමාලා තරංගනී එවකට උන්නේ නාණක විද්‍යාව හෙවත් පුරාන කාසි පිලිබඳ අධ්‍යනයක් සිදුකිරීමේ කැමැත්තෙනි. ඒ නිසාම තරංගනී අවශ්‍යය වූයේ මේ විද්වතා සමග කතාකරන්නටත් යාපනය විශ්ව විද්‍යාලයේ පුරා විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව සතුව තිබෙන වගට කියවා තුබූ හස් එබූ කාසි පිලිබඳ අසන්නටය.

ප්‍රධාන කලාගාර ගොඩ නැගිල්ලේ පිහිටි දෙමළ භාෂා දෙපාර්තමේන්තුව ඉදිරිපිට කොරිඩෝරයේ උන් ඒ අමුත්තාට ලං වීමට හිත පසු බෑවද මට ඔහු සමග කතාකරන්නට නැතත් ඔහු දෙස ලඟින් බලන්නට තිබු ආශාව නිසාම "යමු යමු ගිහින් කතාකරමු’" කියා මම මගේ මිතුරිය තල්ලු කරගෙන පුෂ්පරත්නම් සර් වෙත ගියෙමි.
එදා මට කතාකල දේ මතක නැතත් තාමත් පුෂ්පරත්නම් සර් අපේය යන හැගීමක් හිතට එයි. ඒ ඔහුත් අපිත් පුරා විද්‍යාවට සම්බන්ධ නිසා මෙන්ම අපි මුලින්ම දැනහදුනාගත් යාපනේ අයෙකු නිසා එහෙම හිතෙනවා දැයි මා නොදනිතත් ජේතවනාරාම ව්‍යාපෘථියේ පුහුණුව ලැබීම නිසා එය "අපේ ජේතවනය" වූවා සේම; පුරා විද්‍යාව; යාපනේ ජීවත් වූ පුෂ්පරත්නම් සර් නිහඬවම අපේ විය.
මේ වනවිට කීපවතාවක් පුෂ්පරත්නම් සර් මුණ ගැසුනද වචනයක් කතා නොකලද කවුරුහරි යාපනේ යැයි කී පමණින් මට පුෂ්පරත්නම් සර් ගැන කියවේ. මේ සියල්ල මගේ හිතේ තිබූ යාපනය කෙරේ වූ උන්මාදය නිසා හෝ අපේ යටිහිත යාපනයෙන් බලාපොරොත්තු වූ හිතවත්කම කෙරේ වූ රික්තකය යම් පමණකින් හෝ පුරවා ගැනීමේ හැගීමද විය හැක. කෙසේ වුවද ඊලග වතාවේ යාපනේ ගියවිට ඔහු හමුවීමට මම අදිටන් කර සිටිමි.
අදටත් මගේ මිතුරියත් මමත් හමු වී අපේ අතීත කතා රසවිඳින කල මේ නම්ගම් අපි කතාකරන්නේ "අපේම" කෙනකු ගැන කතාකිරීමේ හැගීමෙනි. එදා වගේම ඔහු අපි පිළිගනු ඇත. මෙදා ඔහු මුණ ගැසෙන විට ඔහුගෙන් අහන්නට දැනගන්නට බොහෝ දෑ ඇත. එක වචනයක්වත් කතානොකර අපි මේ හැටි ආදරේකින් ගෞරවයකින් ඔවුන් වෙත බැදී ඇත්නම් අපි සැබෑවට ඔවනොවුන් එකට මුසු වී නම් එකිනෙකා වෙත කොපමණ ගරුත්වයකින් ආදරයකින් කටයුතු කරාවිදැයි යන්නට උදාහරණ අවශ්‍යය නොවේ පුෂ්පරත්නම් සර් ගේ මතකය ලගට සිටිනා මතකය කබිලන් අයියාය.
කබිලන් අයියා සොයා කොඩිකාමම් යන්නට මේ දැන් මම දුම්රිය ප්‍රවේශ පත්‍රයක් වෙන්කර ගැනීමට මාතර ස්ටේෂමට යා යුතුය. එන්න කැමති කෙනෙකු වේනම් එන්න මාත් එක්ක.
මම යාපනයේ පෙම්වතිය
සඳරැසී සුදුසිංහ
මාතර ඉදන්
sandaraseepriyathma@gmail.com

Monday, October 18, 2021

02. මගේ යාපනය 2


පේරාදෙණිය සරසවියට පැමිණි මුත් දෙමල යාලුවෙක් සොයා ගැනීමේ පිපාසය හිතේ හැටියට සංසිඳවා ගැනීමට පිනක් නොවුනි. අපි එකම විශ්ව විද්‍යාලයේ හිටියද , අපි අතරේ වුවේ දුරස් බවකි. සරසවියට එන්නට පෙර මා හීන දුටු කොණ්ඩයේ මල් ගසා , පොට්ටු තියා අත් වැල බැඳ දෙමළ මිතුරියන් සමග කෝවිල් යන එකමුතුවක් දර්ශනයක් දකින්නට නොහැකි විය.
ඉතා කෙටියෙන්ම කියන්නේ නම් අපි රැග් වුවේද වෙනමය, Social ගත්තේද වෙනමය. එකට හන්තාන නැග්ගේ ද නැත. ඉංග්‍රීසි පන්තියේ පමණක් අපි එකට පැය ගණනක් ගතකලද නොයා බැරිකමට ගිය නිසා අපි යාලු මිත්රකම් හැදීමට තරම් යහපත් මනසක ඒ දේශන වලදී අපි නොහිටියා හෝ එසේ නැත්නම් අපි කොහොමත් ලොකු ඇයි හොදය්යක් නැති උන් ලෙස හිටියා වන්නට ඇත. අපේ මහා ශිෂ්‍ය සංගම් වල වූ මහා තැන් වලටත් අපි දෙගොල්ලන්ගේ සමගිය මේ රටට කොපමණ අවශ්යදැයි අමතක වී තිබුන වග මතක වන්නේ දැන්ය. ඉතා හදිසි අවස්තාවක හැරුණකොට අපි නෙවාසිකාගාරවලදී ද උන්නේ සිංහල දෙමළ ළමුන් වෙනමය. ඉතා සුළු තරයක් උදේ හවා හිනා වුවද කතාකලද ඒ හදිසියේ බස් නැවතුමේ සිදුවන අන්දමේ කෙටිම කතාය. කතා පෙට්ටියක් වූ මට පවා ලොකු කතාවලට යන්නට නොහැකි විය. ඊට භාෂා ප්‍රශ්ණයද හරස් වන්නට ඇත. එහෙත් ඒ පුංචි කතාවලින් ඉතිරි වුනු අපේ මතක මා සතුව නැත්තේම නොවේ
අපි රාමනාදන් ශාලාවේ නේවාසිකව උන්නෙමු. පළමු වසර අප හිටි කාමරයට අල්ලපු කාමරයේ වූවේ වලස්මුල්ලේ සහ හෙට්ටි මුල්ලේ සිට පැමිණි සිංහල මිතුරියන් දෙදෙනා හැරුණු කල එහි අයිතිය තිබු අනෙක් සඟයා වූවේ "සින්ධුජාය" ය හොද උස මහතකින් යුතු "සින්ධුජා" බොහොම අහිංසක චරිතයක් විය. ඇයගේ නිශ්ශබ්ද කමට හේතුව ඇයගේ කාන්තා ලාලිත්‍යය මුසු තැන්පත් ගතියද? එසේ නැත්නම් අපේ ජාති ප්‍රශ්ණයද? යන්න මට හිතා ගන්නට අදටත් නොහැකිය. එහෙත් ඒ කිසිවක් නොව ඇය සැබවින්ම අහිංසකය යන්න අදටත් මට හිතීම වෙනස්වන්නේ නැත.
කෙසේ වුවද "සින්ධුජා" යනු යාපනයේ සිට පේරාදෙණිය සරසවියට පැමිණි; ඒ අවුරුදු හතරටම තමන්ගේ යාපනයේ ගෙදරට යා ගත හැකි නොවූ තරුණියකි. සතියක් දෙකක් ගෙදර නොගිහින් ඉන්නට බැරි සාංකාවක් තිබුණු අපි ගෙදර දුවද්දී ඇය කොළඹ නෑදෑ ගෙදරකට ගොස් ආවාය. ඒ පිලිබඳ කිසිදු බරක් පතලක් නොමැතිව විමසු විටද ඇය කීවේ ගෙදර යන්නට ඇය නැවකින් යායුතු බවකි. එදා උතුරේ වූ තත්ත්වය නොදැන හිටියද අද ඒ තොරතුරු දැනගන්නා කල මට සින්ධුජා ගෙවූ ජීවිතයේ කටුක දුක්ඛිත බව නැවත නැවත මාව පසු තැවීමකට හිරකරයි. එකල අපිට ඇය ඇතුළු දෙමළ මුස්ලිම් මිතුරියන්ට තවත් ලංවිය හැකිව තිබුනානම් ඔවුන්ගේ දුක බෙදාගන්නට යම් තරමකින් හෝ හැකිවන්නට තිබුණා මෙන්ම අපි අතර වූ අපිත් නොදන්නා විරසකය යම් දුරකට අකා මකා යන්නට ද ඉඩ තිබිණි. එසේනම් අද යාපනේ යද්දී සින්ධුජා ඇතුළු යහළු මිත්‍රයින් පේරාදෙණි පවුලේ නෑදෑකම තුරුළුකොට මුණ ගැහෙන්නට තිබිණි. අවාසනාවට A 05 කණ්ඩායමේ සින්ධුජා ගේ හෝ අන් යාපනේ දෙමළ මිතුරියන්ගේ සම්බන්ධතාවයන් නැති විය. ඒ මතකය අදටද මගේ හිතට ලැජ්ජාවක් මෝදු කරවයි.
එකල යාපනේ සිට පැමිණි බොහෝ දෙනෙක් අවුරුදු හතරටම ගෙදර නොගිය වග මට දැනගැනීමට ලැබිණි.එක දවසක මගේ අතින් මෙලෙස කවියක් ලියවුණි. එහි ඇත්තේ බොහෝ ප්‍රාථමික කාව්‍ය ලක්ෂණ වුවද ඒ ප්‍රස්තූථයට මගේ හදවතින්ම ආදරය කරමි. එදාට වඩා මට සින්ධුජා ලගේ ආදරය ලබන්නට ලොබ බඳිමි. වයසින් මුහුකුරායත්ම තේරෙන අවබෝධවන සත්යය කටුකය. එදා සරසවි වල වූ ශිෂ්‍ය ව්‍යාපරවලට බලෙන් රැග් සීසන් තියා එකිනෙකා හදුන්වා දෙමින්, එකිනෙකාගේ දුක තේරුම් ගන්නට, සහජීවනයෙන් ඉන්නට මෙන්ම විශ්ව විද්‍යාල උප සංස්කෘතිය අපිට දියකර පොවන්නට උත්සහ ගනිද්දී මෙරට උගත් පරම්පරාව ලෙස මේ රට අවශ්‍යම වූ සමගියේ අරුනළු සරසවි ලෝගුව අතරින් බෙදා හරින්නට නොහැකි වූ කාරණාව තේරුම් ගනිමින් සිටිමි. අපි තුන්ගොල්ලෝම එකට රැග් කරානම් අදටත් අපිට අපි ඉතිරිවන්නට තිබිණි. දේශපාලකයන්ට කිසිදු විටක මෙරට සමගිය අවශ්‍ය නොවූ අතර ඔවුන්ට අවශ්ය වූවේ අහිංසක සිසුන් පාවිච්චි කරමින් හෝ බලය ලැබීමය. උපාධි පිට උපාධි ලැබුනද ඒ යුගයේදී අපි හිටිය තැන, අපි හිතපු හැටි ගැන අමුතුවෙන් කීමට යමක් නැත්තේය. අදටත් අපි අපේ Get together තියන්නේ සිංහල ළමුන් වෙනමය, දෙමළ ළමුන් වෙනමය. ඉතින් අපි කොයි තරම් දුප්පත්ද තාමත්. එහෙයින් එදා අපිට නොලැබුන, අපිත් නොදැන නිහඬවම ගෙවී ගිය අපේ සිවු අවුරුදු මතකයන් වෙනස් කරන්නට ආපස්සට යන්නට නොහැකි වුවත් අද සරසවි වල සිටින සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් සහෝදරත්වයට කියන්නට ඇත්තේ ඔබේ එක මිතුරු හිනාවකට හුස්මකට; මහා යුධ දුම් ක්ෂණයකින් නිවාලිය හැකි වගය. එදාට දේශපාලන ගිනි දෙන්නන් හට ඒ ගිනි තමන් වෙතම තබාගැනීමට සිදුවනු ඇත.
කිවියයුතු තවත් කතා මගේ හිත මත පෝලිම් ගැසී බලා හිදී. එතෙක් මම මගේ යාපන ප්රේමය A -9 පාරේ කෙළවරක රඳවමි.
යාපනයේ සිටින අම්මාට,
ලංකාවේ උතුරු කොනේ
යුද දුම් අතරින් රිංගා
ආවෙමි මා ශිල්ප ගන්න
රට මැද්දේ සරසවියට
වසර ගණනකින් නොදිටිමි
ආදර අම්මේ ඔබේ මුව
වෙනද වගේ පොට්ටු තියන්
අම්මා කෝවිල් යනවද ?
සිවනාදන් චූටි මල්ලි
මාව මතක් කරනවාද?
අප්පා ගේන තල් ගෙඩිවල
කිරි තාමත් රසයි නේද?
මගෙ යාළුවා තංගමනී
බැඳලා ගිහින් හුගක් කල්ද?
සඳ මැදියම කාමරයේදී
මතකෙට එනවා අම්මව
දමා එනු හිතයි විගහට
සරසවියද උපාධියද
මම ආවොත් හෙට උදේම
අම්ම තරහ ගන්නෙ නැද්ද ?
ඊට වඩා සිය ගුණයක්
ඔබට මාව වටී නේද?
මම යාපනයේ පෙම්වතිය
සඳරැසී සුදුසිංහ
මාතර ඉඳන්
sandaraseepriyathma@gmail.com

Monday, October 11, 2021

01. මගේ යාපනය 01


යාපනය මගේ ය. මගේ ආදරය යාපනයයි. ලංකාවේ දකුණු කෙලවර දෙවුන්දර තුඩුවේ ‘’ හේවාවිතාරණ මාතෘ නිවාසයේදී ‘’ උපත ලැබූ මට යාපනය යනු දුර සිහිනයක් වූ අතීතය ගෙවී ගොසිනි. දැන් යාපනය මට හුස්මක දුරිනි. මගේ යාපනය ගැන ලියන්නට හිතුනේ අදක ඊයෙක නොවුනද දවසින් දවස ඒ අදහස කල් ගියේය. එත් දැන් මට යාපනය ගැන නොලියා හිදින්නට බැරිය. යාපනේ කෙරේ උපදින ආදරය මේ අකුරු අතර නටන්නට දඟලන්නට මගෙන් හුස්ම අයැද හිදී. මේ මගේ යාපනයට මගේ හුස්ම කියන කතාවයි.
මීට දශක තුනකට ඉහතදී මම කුඩා දැරියක වී ඉන්නා කල යාපනය යන වචනය මට ඇසුනේ මගේ නෑ හිතවතුන්ගේ කතා අතරිනි. ඒ යුද්ධය ගැන කියන කතාවලිනි. ඉන් අනතුරුව මම යාපනය ගැන මුල්ම රූපමය කියවීම ලබන්නේ පහේ පන්තියේ සිංහල පොතේ වූ පාඩම කියවීමෙනි. ‘’යාපනයේදී ‘’ යන මාතෘකාවෙන් රචිත එම පාඩම මට මෙන්ම මේ රටේ ඉපදී උතුර දකුණ ගැන සිතියමෙන් විතරක්ම දැන උන් අපේ කාලේ සියලු දෙනාටම යාපනය යන මූලික අකුරු හතර පෙරටු කොටගත් , එක සංකේතාත්මක නගරයක් පමණක් නොව තවත් ආදරණීය සංස්කෘතියක් උරුම කොට ගත් ( මා මෙහිදී යාපනය යනුවෙන් දක්වන්නේ යාපන අර්ධද්වීපය පමණක් නොව සමස්ත දෙමල ජනතාව හා ඔව්න්ගේ සංස්කෘතියයි) මේ රටේ ආදරණීයයන් වගත් ඔවුන් අපගේම සහෝදර ජාතිය වග කියන්නටත් ලියන ලද අසිරිමත් පාඩම විය. සැබෑවටම එම පාඩම මගේ ජීවිතයට උගන් වූයේ දෙමල ජනතාවගේ ආදරයයි. එහි කතුවරයා මෙන්ම මෙම පාඩම පෙළ පොතට ඇතුලත් කරන්නට තීරණය කල යමෙක් වේනම් මම ඔවුන්ට හදවතින් නමස්කාර කරමි.
‘’ යාල් දෙවි දුම්රිය යාපනේ දුම්රිය පොලට ලඟා විය.වෙලාව සවස දෙක හමාරට පමණ ඇත. අම්මාත් , තාත්තාත්, අමරත් ,මමත් නිවාඩුවක් ගත කිරීමට දුම්රියෙන් යාපනයට ගියෙමු.’’ පහ වසරේ සිංහල පෙලපොතේ 11 වන පාඩම එසේ ආරම්භ වී තිබිණ. රාධා, මාධවන්, ආඩියා ලිඳ ,උළුඳු වඩේ, තල් වැට, කොට්ට කිලංගු , නල්ලුර් කෝවිල ආදී වචන අපේ පුංචි හිතට ගෙනාවේ මේ අපේ රටේම කොටසක් පිලිබඳ කියවන විට නැගෙන හැගීම් නොව කවදාවත් අපිට විඳින්නට නොලැබෙයි කියා හිතෙන ඒ පිලිබඳ දුක් සංකාවක් මුසු හැගීම් පමණකි. පෙල පොතෙන් මා දුටු යාපනය මගේ හිතේ කොනක් සින්නක්කරයටම අල්වා ගෙන උන් වග එදාට වඩා මට තේරෙන්නේ දැන්ය. (ඒ ඇල්ම කොපමණද යත් මෑතකදී බොහෝ වෙහෙසක් දරා ‘’රියෝ සගරොක්ස් ‘’ සහෝදරයා ලවා අන්තර්ජාලය ඔස්සේ එම පාඩම සොයා යළි කියවීමි. මාතර මහමායා බාලිකාවේ පහේ පන්තියේ වුන් දගකාර කෙල්ල නැවත මට හමු වූවේ ඒ පාඩම කියවද්දී ය.)
මටත් යාපනේ නෑදැයෝ සොයා ගැනීමට ඕනෑකමක් විය. යාල් දේවියෙන් යාපනේ යන්නට අවැසි විය. ටික ටික වයසින් වැඩෙත්ම මේ යාපන ගමන සිරීපාදේ යන තරම්ම ලේසි නොවන බවත් එය කවදාවත් සැබෑ නොවන ආශාවක් වග මගේ හිත අකැමැත්තෙන් වුවද තේරුම් ගනිමින් තිබිණ. මගේ කුඩා අවදියේ අප ජීවත් වූයේ මාතර දුම්රිය නිල නිවාස වලය . උදේ හවා අප දකින දුම්රිය එන්ජින් වල සඳහන් නම් කියවන අපිට "පේදුරු තුඩුව, කන්කසන්තුරෙයි" යන නම් නුපුරුදු නොවීය. එහෙත් සිතියම් පොතෙන් දැක ඇති පේදුරු තුඩුව දකුණේ දෙවුන්දර තුඩුවේ ජීවත් වූ අපට ලංකාවේ දිග මැනීමේ ස්ථාන දෙකෙහි නම් මිසක් මේ අපේ රටේ අපි සියලු දෙනාම පය තැබිය යුතු බිමක් වග අමතක වී තිබිණ. පේදුරු තුඩුව යනු සුරංගනා ලෝකයක ඇති දෙයක් ලෙස සරල හැගීමක් අප තුල විය. එහෙයින් හැබෑවටම යාල් දේවියෙන් යාපනේ යෑම ගැන හිතීමම නින්දේ දකින හීනයක් විය. ශිෂ්‍යත්ව පන්තියේදී ගුරුවරයෙක්ගෙන් දෙමල හෝඩිය ඉගන ගැනීම මිසක් ඉන් එහාට අපි මාතරදී දෙමල කිසිවෙකුත් දැක තිබුනේ නැත. එවකට දෙමල ඉගැන් වූ ගුරුවරයාගෙන් යාපනය පිලිබඳ අහන්නට දැනුමක් තේරුමක් අපට තිබුනේද නැත. ඒ ගුරුවරයා කවදාවත් උතුරට ගොස් තිබුනා දැයි මම දන්නෙත් නැත. රූපවාහියෙන් දකින දෙමල සංස්කෘතිය හැබෑවටම විදින්න්නට අවුරුදු ගානක් ඉවසන්නට මට සිදුවිය.
එවකට මාතර දුම්රිය පොළ පාරේ පිහිටි හින්දු කෝවිලද වසා දමා තිබුනේත්, මෙහි වූ සියලු දෙමළ මිනිසුන් මාතරින් පිටවගොස් තිබුණේත්, නිවසේදී නිතර කියවෙන දොස්තර නාගරාජා තමන් ගොඩ නංවූ පෞද්ගලික රෝහල තම මතකයට ඉතිරිකොට ලංකාවෙන්ම සමුගෙන දුරු රටකට ගොස් තිබුනේත් අසූව දශකයේ වූ දෙමල සිංහල කෝලාහලවල අඳුරු ප්රතිපලයක් ලෙසිනි. "ගාල්දියද", "බාල්දියද" අසමින් කුළල් කාගත් මිනිසුන්ගේ කියුම් කෙරුම් අසත්ම මගේ හිත තව තවත් නොදැකපු යාපනයටත් දෙමල ජනතාව කෙරෙහිත් නැඹුරු කරවන්නට ඇත. ඒ කාලේ මේ යාපනය කෙරේ වූ ප්රේමයට එකමෙක පියාපතක් හෝ සවි කරගන්නට හැකි වූවේ විශ්වවිද්යාලයට යාමේ ප්‍රථිපලයක් ලෙසිනි. උතුරෙනුත් කඳුකරයෙනුත් මදි නොකියන්නට ආදරණීය දෙමල සහෝදරත්වය හමු වුනේ එහිදීය . ඒ හමුවේ මතක තවත් දවසකට ඉතිරිකරමි. එතෙක් ඔබේ හිතේ යාපනය තැන්පත් වී ඇත්තේ කවර හැගීම් තට්ටුවේදැයි අතගා බලනු මැන.

දෙමළ සර් වෙත ගෞරවයෙන් ....
මාතර බ්රොඩ්වේ පාරේ
එදා සිස්සත්ව පන්තියේ
දෙමළ ඉගැන්වූ
සිදම්බරන් සර්,

ආනා ආවන්නා
ඊනා ඊයන්නා
ඔන්රු ඉරන්ඩු
ගැනම නොකියා
ප්‍රශ්න පත්තරෙන් පිට පැන
කිවුවානම් මොකද
දෙමළ හෝඩියද
හුස්ම ගන්නා වග ...

දුටුවේම නැත මම
දෙමළ අකුරක උණ්ඩි වී වුන්
දුර දකින කැඩපත
දෙමළ යෙහෙලියකුදු
හිටියෙ නැති එකළ,

අදත් අපි අසරණව
කරච්ච්චල් රාමුවක
සිරව වැළපෙයි
අපි නොඇදී චිත්රෙකට
පාට සායම් සොයමින් ....

සංහිදියාවේ තණපත්ද වේලි
අන්ධ හිරු එළිය යට
කියවා ගනු බැරිව දෙමළ හෝඩිය
මෙන්ම දෙමළ හදවත් ද
නාදුනන බසකින්
වැටෙන කඳුලක
තබමි එක පොට්ටුවක්
සිනහවක පාටින්
පතා එක පැතුමක් යන්නට සිතා
යළි පහේ පන්තියට
මුල ඉදන් අහන්නට
උතුරු සුළගේ නෑකම ....
ඒ තමයි සුබ නැකත
අපි ඔක්කොම පාස් වෙන....

මම යාපනේ පෙම්වතිය
සඳරැසී සුදුසිංහ
මාතර ඉදන්
sandaraseepriyathma@gmail.com

06. මගේ යාපනය 06 - ආදරණීයම උපකුලපති - බරැති හදක දණ නැවීම

  යාපනය යනු තරු පිරුණ අහසකි . ආදරණීයම මිනිස් හිත් දිවා රෑ නොබලාම වෙනසක් නැතිව දිදුළන අහසකි . ඒ අහස දුරක හිඳ බලා උන්නද හි...